পঞ্জীখন · ১৯৬৮–২০২৬
আঠপঞ্চাশ বছৰ, তাৰ পিছত কি হ’ল তাক সলনি কৰা মুহূৰ্তৰ মাজেৰে কোৱা। স্ক্ৰল কৰক, বা ফিতাৰ কাষেৰে যাওক।
পশ্চিম চম্পাৰাণৰ এটা শৈশৱ, আৰু তাৰ পিছত সকলো কামৰ চৰ্ত নিৰ্ধাৰণ কৰা ভোক।
জিতেন্দ্ৰ চতুৰ্বেদীৰ জন্ম হৈছিল ১৯৬৮ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত পশ্চিম চম্পাৰণৰ খাৰৱাত - যিখন বিহাৰৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত গান্ধীক ডেৰ শতিকাৰ আগতে প্ৰথম সত্যাগ্ৰহলৈ আকৰ্ষণ কৰা হৈছিল।
বিবাদৰ পিছত দেউতাক নোহোৱা হৈ গ’ল আৰু তেওঁলোকৰ চৌপাশৰ সমৃদ্ধিশালী যৌথ পৰিয়ালটোৱে ৰেংক বন্ধ কৰি দিলে। মাক আৰু সন্তানক ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ পঠিওৱা হ’ল গো-গোহালিত থাকিবলৈ। ইয়াৰ পিছত যিটো হ’ল সেয়া আছিল সাধাৰণ, দৈনন্দিন ধৰণৰ ভোক, যিটোৱে ক’তো কোনো অভিলেখ এৰি নাযায়।
মাজনিশাৰ পিছত খাদ্য বিচাৰিছিল: আলু চপোৱা মানুহে হেৰুৱাই পেলালে, ছাদত শুকুৱাই থৈ যোৱা কুমলীয়া ডালিম। পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি এৰাই চলিছিল। সেই ৰাতিবোৰত আপুনি দেখা পোৱা গৈছিল।
তেওঁলোকৰ লগত বিশুদ্ধ পানী ভাগ কৰা হোৱা নাছিল। গৰু-ম’হবোৰে পান কৰা পাত্ৰবোৰৰ পৰা প্ৰয়োজনীয়খিনি উলিয়াই আনিছিল, তাৰ পিছত ঘৰৰ কোনোৱে পান কৰাৰ আগতেই সিজাই ফিল্টাৰ কৰিছিল।
তেওঁ নিজকে স্কুলত ৰাখিবলৈ শিশু শ্ৰমিক আৰু ঘৰুৱা চাকৰ হিচাপে কাম কৰিছিল, আৰু পেলনীয়া কাগজৰ পৰা ষ্টেচনাৰী বনাই কাষত বিক্ৰী কৰিছিল। স্কুলৰ দিনটোৰ ভিতৰত ভোক লুকাই আছিল আৰু ৰাতি আকৌ লগ হৈছিল।
১৯৭৬ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁৰ পিতৃয়ে পুনৰ আহি পৰিয়ালটোক নেপাল সীমান্তৰ বাহৰাইচলৈ লৈ যায়। এই ইতিহাসত অনুসৰণ কৰা সকলোবোৰ সেই চহৰৰ পৰা এদিনৰ ভ্ৰমণৰ ভিতৰতে ঘটে।
কানপুৰত হোমিঅ’পেথীত যোগ্যতা অৰ্জন কৰাৰ পিছত তেওঁ সমাজবিজ্ঞানত এম.এ. চিকিৎসাই প্ৰথমে তেওঁক আনৰ দুখ-কষ্টৰ সৈতে এটা কোঠাত ৰাখিছিল আৰু তাত তেওঁক বিশ্বাস কৰাৰ কাৰণ দিছিল।
ভাৰতীয় বায়ুসেনাত আবেদন কৰি মেডিকেলত নাকচ কৰা হয়। পৰিয়ালটোৱে সদায় প্ৰত্যাখ্যানটো পঢ়ি আহিছে যে শৈশৱৰ ভোকটোৱে দুৱাৰ এখন বন্ধ কৰিবলৈ ঘূৰি আহিছে, ভোকটো নিজেই শেষ হোৱাৰ বছৰ বছৰ পিছত - বায়ুসেনাই তেওঁক নাকচ কৰিছিল, কিন্তু যিটোৱে তেওঁক অযোগ্য কৰি তুলিছিল সেয়া আছিল পুষ্টিহীনতা।
একো চাৰ্জ নোলোৱা এজন ডাক্তৰ, বানাঞ্চল, বিল্ডিং নথকা স্কুল, আৰু ৰেজিষ্ট্ৰেচন নম্বৰ নথকা যুৱ গোট।
তেওঁ আৰু তেওঁৰ জীৱন সংগী কাটাৰ্ণিয়াঘাট হাবিৰ দাঁতিত থকা বিচিয়ালৈ গুচি আহি খেৰৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয়। তেওঁৰ বেছিভাগ ৰোগীয়েই আছিল বনবাসী পৰিয়াল যিয়ে এটকা দূৰৰ কথা পঞ্চাশ পইচা বিচাৰি নাপালে। তেওঁ সিহঁতৰ লগত যিকোনো প্ৰকাৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, আৰু সেই প্ৰথা কেতিয়াও জীৱিকাৰ বাবে নহ’ল।
তাই কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল এখন বনাঞ্চলৰ খেৰৰ ঘৰৰ ঘৰখন, টকা-পইচা আৰু অনিশ্চয়তা। মাজে মাজে সমৰ্থন নাছিল। পৰৱৰ্তী বত্ৰিশ বছৰলৈকে ই তেওঁৰ ৰাজহুৱা জীৱনৰ ব্যক্তিগত আন্তঃগাঁথনি হৈয়েই থাকিল।
আন সকলোকে অকলশৰীয়াকৈ ব্যৱহাৰ কৰি নিজৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিবলৈ তেওঁ উন্নত ঘৰৰ সমাৱেশত লোকগীত লিখিছিল, ৰচনা কৰিছিল আৰু গাইছিল। অৰণ্যৰ ক্লিনিকখনৰ বাবে, কেইবাবছৰ ধৰি, গায়ন-বায়নৰ দ্বাৰা পুঁজিৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল।
বিকাশৰ অনুশীলনৰ কোনো শব্দভাণ্ডাৰ থকাৰ বহু আগতেই তেওঁৰ আছিল প্ৰদৰ্শন আৰু ক্ৰীড়া। ভলীবল খেল এখনে যুৱকক উলিয়াই আনিলে; এটা ৰাজপথৰ নাটকেই তেওঁলোকক তাতেই ৰাখিছিল। দুয়োৰে মাজত স্থানীয় অন্যায় ৰাজহুৱাভাৱে উচ্চস্বৰে ক’ব পৰা কথা হৈ পৰিল।
তেওঁৰ লেখাই চলচ্চিত্ৰ জগতৰ আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰিছিল। বাহৰৈচ আৰু মুম্বাইৰ মাজৰ ভাড়া, খোৱা-বোৱা আৰু থকা-খোৱাৰ ব্যৱস্থা তেওঁৰ বাহিৰত আছিল, গতিকে চিত্ৰনাট্যবোৰ য’ত লিখা হৈছিল তাতেই থাকিল আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে ৰাজপথৰ নাটক আৰু গীতলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল।
থাৰু আৰু অন্যান্য বনবাসী শিশুৰ বাবে মুকলি এখন বিদ্যালয়, একেটা যুৱ গোটৰ পৰাই শেষ হৈ গৈছে। তাৰ নাম আছিল বানাঞ্চল। কোনো অট্টালিকা নাছিল আৰু কোনো পঞ্জীয়ন নাছিল। এই বছৰটোৱেই DEHAT ৰ আৰম্ভণি হিচাপে গণ্য কৰা হয়, কাগজত ইয়াৰ অস্তিত্বৰ এঘাৰ বছৰ আগতে। বনাঞ্চল এতিয়াও চলি আছে, এতিয়া চাহিদ আলীয়ে চোৱাচিতা কৰিছে।
স্থানীয় স্বাৰ্থ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত তেওঁক আটক কৰি ৰখা হৈছিল, হেণ্ডকাফ পিন্ধি বজাৰৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়িছিল আৰু পাঁচ দিন ধৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁ ভিতৰত থকাৰ সময়তে বিদ্যালয়খন ভাঙি পেলোৱাৰ লগতে যুৱক-যুৱতী গোটৰ অধিকাংশই সিঁচৰতি হৈ পৰে। ত্ৰিশ বছৰৰ পাছত আকৌ একেটা পাঠ আহিব: এজন ব্যক্তিৰ হাতত থকা কাম সেই ব্যক্তিজনক আঁতৰাই বন্ধ কৰিব পাৰি।
তেওঁ বিচিয়া এৰি স্বেচ্ছাসেৱী, গান্ধীবাদী আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বাস্থ্য সংস্থাৰ ভিতৰত এটা দশক কটায়। তেওঁ ইতিমধ্যে থকা এটা প্ৰবৃত্তিৰ বাবে পদ্ধতি লৈ উভতি আহিছিল: অংশগ্ৰহণ, প্ৰশিক্ষণ, নথিপত্ৰ আৰু অডিটৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা এটা প্ৰকল্প কেনেকৈ চলাব লাগে।
কাগজত এখন সমাজ, বনগাঁওবোৰৰ অধ্যয়ন, আৰু বননিৰ্ভৰশীল সম্প্ৰদায়বোৰে নিজেই চলোৱা এটা আন্দোলন।
২০০০ চনৰ ২১ আগষ্টত ডেভেলপমেণ্টেল এছ’চিয়েশ্যন ফৰ হিউমেন এডভান্সমেণ্ট ছ’চাইটি ৰেজিষ্ট্ৰেচন এক্টৰ অধীনত এখন পঞ্জীয়নভুক্ত ছ’চাইটিলৈ পৰিণত হয়। ই পঞ্জীয়ন কৰি থকা কামটো ইতিমধ্যে এঘাৰ বছৰ পুৰণি হৈ পৰিছিল।
যিকোনো অভিযানৰ আগতে এটা অধ্যয়ন। কাটাৰ্ণিয়াঘাটৰ পাৰৰ আঠটা বসতি ৰাজহ আৰু পঞ্চায়তৰ অভিলেখৰ পৰা একেবাৰেই নোহোৱা হৈ পৰিল: কোনো প্ৰমাণপত্ৰ নাছিল, কোনো ৰেচনৰ সুবিধা নাছিল, কোনো নিৰাপদ মাটি নাছিল, আৰু শ্ৰমিকৰ ব্যৱস্থা নাছিল যিটো বাসিন্দাসকলে নিজেই জোৰ-জবৰদস্তি বুলি অভিহিত কৰিছিল। হিন্দুস্তান টাইমছ আৰু সুচনা এক্সপ্ৰেছে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল। ৰাজ্যৰ উত্তৰ আছিল এইসকল লোক বেদখলকাৰী।
মঞ্চৰ সদস্যপদ কেৱল ক্ষতিগ্ৰস্ত বাসিন্দাসকলৰ বাবে মুকলি আছিল, যাৰ অৰ্থ আছিল ডেহাটে ইয়াত ভোট দিব নোৱাৰিলে। গাঁৱৰ মানুহৰ মাজৰ পৰা কেডাৰক প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল, পৰিয়ালবোৰক সৰু গ্ৰাম কোছত ধন দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ মাজত “জয় আজাদি” হৈ পৰিছিল অভিবাদন - জাতি আৰু ধৰ্ম অতিক্ৰম কৰা, এনে ঠাইত য’ত দুয়োটাৰে কোনোটোৱেই সাধাৰণতে বাট এৰি নিদিয়ে।
বন-অধিকাৰ আইনখনৰ খচৰা প্ৰস্তুত হৈ থকাৰ সময়তে গাঁওসমূহৰ পৰা পৰামৰ্শ যুটীয়া সংসদীয় সমিতিলৈ গৈছিল, য’ত অনুসূচিত জনজাতি নহয় পৰম্পৰাগত বনবাসীসকলক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হৈছিল। চূড়ান্ত আইনখনত তেওঁলোকক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। আমি পোষকতাত অংশ লৈছিলো; আমি কেতিয়াও দফাটো দাবী কৰা নাই।
বনাঞ্চল গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলে বিচচা বজাৰত আহি কোনো আঁচনি বা ৰাজসাহায্যৰ বাবে নহয়, নাগৰিক হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰি তাৰ পৰা অহা সাধাৰণ অধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ বিক্ষোভ কৰিছিল।
প্ৰায় হাজাৰ শিশুৱে বাহৰৈচৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ খোজ কাঢ়ি যাব বুলি আশা কৰা গাঁৱত নহয়, নিজৰ গাঁৱতে বিদ্যালয় আৰু অংগনবাড়ী কেন্দ্ৰৰ দাবী কৰিছিল।
১২৩ জন গাঁৱৰ লোকৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ ৰুজু হৈছিল। উত্তৰ আছিল পদযাত্ৰা, অনশন, অভিযুক্তৰ গণ আত্মসমৰ্পণ, আৰু চুলহা বন্দি - বসতিস্থলৰ সিপাৰে পোহৰ নোহোৱাকৈ ৰখা সন্ধিয়াৰ চৌকা, যাতে অনশন লুকুৱাই ৰখাতকৈ দৃশ্যমান আৰু বাছি লোৱা হয়।
ইন্ধনৰ মিশ্ৰণ পাৰ হ’বলৈ অস্বীকাৰ কৰাৰ বাবে আই আই এমৰ স্নাতক তথা ইণ্ডিয়ান অইলৰ এজন বিষয়াৰ স্মৃতিত প্ৰদান কৰা এই বঁটা অৰুণা ৰয়ে প্ৰদান কৰে। বিনোদ আধৌ আৰু সঞ্জীৱ চতুৰ্বেদীৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰা হৈছিল। পুৰস্কাৰৰ ধন পোনে পোনে বন-গাঁৱৰ সংগ্ৰামত সোমাই গ’ল।
ভূমিৰ পট্টা লাভ কৰা, মহিলাই দাখিল কৰা আৰ টি আই, সীমান্তৰ সিপাৰে ঘূৰাই অনা শিশু, আৰু সমাজলৈ যোৱা বঁটা।
ডাফেদাৰ গৌড়ীক গকুলপুৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয় আৰু বন অধিকাৰ আইনৰ অধীনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰথমখন গাঁও হিচাপে ধৰ্মান্তৰিত গাঁও হিচাপে খবৰ দিয়া হয়। ২৫.৮৩৯ হেক্টৰৰ ওপৰত ৫৩টা পৰিয়ালে উপাধি লাভ কৰিছিল - প্ৰথমবাৰৰ বাবে তেওঁলোকৰ কোনোৱেই তেওঁলোকে বাস কৰা মাটিৰ বাবে কাগজ ৰাখিছিল।
ক্ষুদ্ৰ সংগঠনৰ শাখাত যৌথ বিজয়ী, ৰিচ’ৰ্চ এলায়েন্স আৰু ৰকফেলাৰ ফাউণ্ডেচনে কাহিনীৰ ওপৰত নহয়, শাসন, স্বচ্ছতা, ধন সংগ্ৰহ আৰু ফলাফলৰ ওপৰত বিচাৰক।
তেৰখন আৰ টি আইৰ আবেদনত বিভাগসমূহক সেই আদেশ দাখিল কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল যিয়ে এই গাঁওসমূহক ব্যৱস্থাৰ বাহিৰত ৰখা বুলি ক’ব পাৰি। এনে কোনো আদেশ নাছিল, আৰু কোনো বিভাগেও এটা উত্পাদন কৰিব নোৱাৰিলে। যিসকল মহিলাই জীৱনটো হিতাধিকাৰী বুলি অভিহিত কৰি কটায়, তেওঁলোকে এতিয়া ৰাজ্যখনৰ তদন্ত কৰি আছিল, আৰু জয়ী হৈছিল।
পোন্ধৰ বছৰৰ ওপৰৰ লোকৰ বাবে সামাজিক-সাহস শাখাত বিজয়ী হিচাপে নামকৰণ কৰা হৈছে, বিচিয়া লক-আপত পাঁচ দিন থকাৰ বিশ বছৰৰ পাছত।
নেপালত বণ্ডেড কামত থকা সাতটা বাহৰেইচ শিশুক বিচাৰি উলিয়াই ঘূৰাই অনা হয়। ইয়াৰ বাবে মুকলি সীমান্তৰ দুয়োপাৰৰ আৰক্ষী, শিশু কল্যাণ বিষয়া, অধিবক্তা আৰু নেপালী সংগঠনসমূহে একে সময়তে স্থানান্তৰিত হ’বলৈ সন্মত হোৱাটো লৈছিল - সীমান্তত কেৱল শোক কৰাতকৈ কাম কৰিব পৰা যাব বুলি প্ৰথম প্ৰমাণ।
ক্ৰছিং পইণ্টত বুথ, দুটা ন্যায়িক অধিকাৰক্ষেত্ৰত উদ্ধাৰৰ সমন্বয়, চৰকাৰী ডাটাবেছত প্ৰৱেশ কৰা গোচৰ, আৰু এবাৰো শিশুৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ কোৱা হোৱা নাছিল আৰক্ষী আৰু অৰ্ধসামৰিক কৰ্মীসকলৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ।
দুৰ্যোগৰ দিশে আগবাঢ়িছে সৰবৰাহকাৰী। ভূমিকম্পৰ কেইসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে আমি জিলা কৰ্তৃপক্ষৰ হাতত সোতৰজন সন্দেহযুক্ত লোকৰ তালিকা এখন আগবঢ়াই দিলোঁ, আৰু সাহায্য এতিয়াও আনফালে গৈ থকাৰ সময়তে আৰক্ষী আৰু সাশাস্ত্ৰ সীমা বালে ক্ৰছিংবোৰ টান কৰি দিলে।
২০১৫ চনৰ ২ ডিচেম্বৰত উত্তৰ প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা অহা বাৰজন কিশোৰ-কিশোৰীক স্বয়ং বঁটা প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত আছিল সুনীতা, যিয়ে স্থানীয় ষ্টেচন বিষয়াই স্পৰ্শ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা গোচৰ এটা পঞ্জীয়ন কৰিবলৈ আঠ ঘণ্টাৰ হেঁচাত থিয় দিছিল।
বাল্য বিবাহৰ বিৰুদ্ধে, নিচাৰ বিৰুদ্ধে, আৰু ৰেচন ব্যৱস্থাত চুৰিৰ বিৰুদ্ধে কৰা কামৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে তেওঁক ভাৰতৰ শতাধিক মহিলা সাফল্যৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি অভিহিত কৰে। বঁটাটো তাইৰ। আমি কোঠাটোত আছিলো।
উত্তৰ প্ৰদেশে তেওঁক সৰবৰাহৰ বিৰুদ্ধে নেতৃত্ব দিয়াৰ বাবে সন্মান জনায়, য’ত তেওঁ নেপাল সীমান্তৰ দিশে এটা শিশুক লৈ যোৱাটো বন্ধ কৰাত সহায় কৰা নিশাও আছিল।
স্বামীয়ে কাম হেৰুৱালে গুডিয়াই ডেৰ বিঘা লিজত লৈ সুপোষণ কাৰ্যসূচীৰ বীজৰ সৈতে শাক-পাচলি ৰোপণ কৰে। বছৰটোৰ ভিতৰত ৬৫ হাজাৰ টকা ক্লিয়াৰ কৰি তাৰ ২৫ হাজাৰ টকা ম’হৰ পোৱালি এটাত ভৰাই দিলে। সেই কাহিনীৰ নায়িকা তাই; আমি বীজটো যোগান ধৰিলোঁ।
কোনো উত্তৰাধিকাৰ পৰিকল্পনা নথকা এটা মৃত্যু, আৰু তাৰ পিছত বছৰ বছৰ ধৰি পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা।
বাহৰাইচ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ক’ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়। কোনো হেণ্ডঅভাৰ নাছিল, কোনো উত্তৰাধিকাৰ পৰিকল্পনা নাছিল আৰু কোনো দ্বিতীয় স্বাক্ষৰ নাছিল। শিশু সুৰক্ষাৰ জৰুৰীকালীন অৱস্থা, দৰমহা, প্ৰতিবেদন আৰু গাঁৱলৈ দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ এনেদৰে আহি থকাৰ সময়তে দলবোৰে শোকত ভাগি পৰিছিল যেন একো নহ’ল।
তাই এনে এটা সংস্থাত ভৰি দিলে, যাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল পিতৃ, গুৰু, সিদ্ধান্ত গ্ৰহণকাৰী আৰু জীৱন্ত আৰ্কাইভ, যাৰ কাষত দিব্যাংশুৱে অপাৰেচন কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল। পৰিয়ালৰ ভিতৰত উত্তৰাধিকাৰীয়ে কৰ্তৃত্ব আৰু স্বাধীনতাৰ ওপৰত ন্যায্য প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে। তেওঁলোকক সোধা হৈছিল, আৰু সুধিব লাগিছিল।
প্ৰথম বছৰটো ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষাৰ আছিল আৰু ইয়াতকৈ ডাঙৰ কোনো দাবী নাছিল: দলটোক একেলগে ৰখা, অংশীদাৰসকলৰ সৈতে কথা পতা, প্ৰকল্পসমূহ বিধিগতভাৱে ঠিক ৰখা, গাঁওসমূহত উপস্থিতি বজাই ৰখা। কঠিন কামটো আছিল এজন ব্যক্তিৰ ওপৰত কিমান নিৰ্ভৰ কৰিছিল সেয়া উচ্চস্বৰে স্বীকাৰ কৰা।
এডেলগিভে নমনীয় মূল পুঁজি আৰু সাংগঠনিক সমৰ্থনৰ বাবে এশটা সংস্থাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গোটত DEHATক বাছি লৈছিল। পুৰস্কাৰ নাছিল। তিনি বছৰৰ পাছতো আমি অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিম নে নাই তাৰ বিনিয়োগ আছিল।
নিজৰ কিতাপত EdelGive-এ উল্লেখ কৰিছে যে এই সংযোগে DEHAT-ক বন্ধ হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলে, এটা দক্ষ দল বজাই ৰাখিলে, আৰু পুঁজি সংগ্ৰহৰ বিশ্বাসযোগ্যতা পুনৰ ঘূৰাই আনিলে যাতে আমি পুনৰ সম্পদ সংগ্ৰহ কৰিব পাৰো। এইটো এনে এটা বাক্য যিটো আমি কেতিয়াও নিজৰ বিষয়ে লিখিব নোৱাৰিলোঁহেঁতেন।
যিটো ধন কোনো প্ৰকল্পৰ সৈতে বান্ধ খাই নাছিল, সেইবোৰে প্ৰশিক্ষণৰ বাবে, বীমাৰ বাবে আৰু প্ৰথমে এজন ব্যক্তিক নোসোধাকৈ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ কৰ্তৃত্ব থকা কাৰ্যসূচীৰ নেতাসকলৰ বাবে ধন দিছিল। খৰচৰ মূল কথাটো আছিল সংগঠনটোক হত্যা কৰাটো অধিক কঠিন কৰি তোলা।
মানৱ সুৰক্ষা, জলবায়ু ন্যায়, অধিকাৰ আৰু প্ৰাপ্যতা আৰু নেতৃত্ব বিদ্যালয়খন প্ৰকল্পসমূহৰ ওপৰত বহি থকা গাঁথনি হৈ পৰিল, যাতে কামৰ এটা লাইনে ইয়াৰ বাবে ধন দিয়া অনুদানৰ তুলনাত বেছি দিন জীয়াই থাকে।
বিশ্বজুৰি ৫৫০ জনতকৈ অধিক আবেদনকাৰীৰ মাজৰ পৰা নিৰ্বাচিত চল্লিশজনৰ ভিতৰত এজন, তেৰাইৰ কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ সৈতে প্ৰজনন স্বাস্থ্যৰ কামৰ বাবে।
কৃষি পৰিৱেশ বিজ্ঞান, পাকঘৰৰ বাগিচা, গোটৰ সঞ্চয় আৰু গাঁও পৰিকল্পনাত আসন, যাৰ নেতৃত্বত মাটিৰ মালিক বুলি তালিকাভুক্ত পুৰুষসকলৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰকৃততে মাটি খেতি কৰা মহিলাসকলে।
তাই হেৰুৱা, যত্নৰ কাম আৰু পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ে লিখিছিল, যাতে প্ৰতিষ্ঠাপকক হেৰুৱাবলগীয়া পৰৱৰ্তী সংস্থাটোৱে ৰাতিপুৱা চাৰি বজাত কিবা এটা পঢ়িব পাৰে।
এতিয়া মিনিটত কোনে পৰ্যবেক্ষণ কৰিব পাৰে আৰু কোনে ভোট দিব পাৰে তাৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰা হয়, আনহাতে পঞ্জীয়নৰ পদ্ধতিয়ে ধৰি লয়। বন্ধু নিযুক্তিতকৈ ই লেহেমীয়া, আৰু ঠিক সেইটোৱেই কথা।
এঘাৰটা মূল্যবোধ, সংস্থাটোৰ ছটা অংশত অনুষ্ঠিত। প্ৰতিটোকে দুবাৰকৈ লিখা হৈছে: বিশ্বাস হিচাপে, আৰু এখন গাঁৱে আমাক পৰীক্ষা কৰিব পৰা বস্তু হিচাপে। দ্বিতীয়াৰ্ধ চাবলৈ এটা খুলিব।
এই কাম কোনে কৰে?
দলৰ প্ৰতিজন সতীৰ্থক তেওঁলোকৰ জীৱন আৰু কাম সম্পৰ্কে একেবোৰ প্ৰশ্ন সোধা হৈছিল। সৰহভাগেই হিন্দীত উত্তৰ দিছিল। তেওঁলোকে কি লিখিছিল পঢ়াৰ আগতে, আপুনি নিজে এটা বাক্য সম্পূৰ্ণ কৰক।
প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু কাৰ্যবাহী সঞ্চালক · ২০০০–২০২১
এটা সংস্থাই নিজৰ উদ্দেশ্য প্ৰমাণ কৰে যেতিয়া সম্প্ৰদায়সমূহ হস্তক্ষেপতকৈ শক্তিশালী হয়।
মই স্থানীয়ভাৱে শিপাই যোৱা পদক্ষেপৰ পৰা শিশুৰ অধিকাৰ, মৰ্যাদা আৰু উদ্দেশ্য অনুসৰি কাম কৰা ৰাজহুৱা সেৱাৰ বাবে দীৰ্ঘদিনীয়া সংগ্ৰামৰ জৰিয়তে সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে থাকিব পৰা সংস্থালৈ DEHAT গঢ়ি তোলাত সহায় কৰিলোঁ। প্ৰতিষ্ঠাপক কাৰ্যবাহী সঞ্চালক হিচাপে মই এনে এক প্ৰতিষ্ঠানিক সংস্কৃতি গঢ়ি তুলিলোঁ য’ত সাংগঠনিক দৃশ্যমানতাতকৈ ক্ষেত্ৰৰ উপস্থিতি, প্ৰমাণ আৰু অধ্যৱসায়ৰ গুৰুত্ব বেছি আছিল।
দুটা দশকৰ নেতৃত্বৰ মাজেৰে, ডেহাটৰ কাম সম্প্ৰদায় শিক্ষাবিদ, শিশু-সুৰক্ষা ব্যৱস্থা, বন-অধিকাৰ সংগঠন আৰু ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে অংশীদাৰিত্বৰ জৰিয়তে বৃদ্ধি পাইছিল। সংস্থাটোৰ ভূমিকা আছিল স্থানীয় নেতৃত্বৰ ঠাই লোৱা নাছিল, বৰঞ্চ জ্ঞান, আত্মবিশ্বাস আৰু সামূহিক মঞ্চ সৃষ্টি কৰাত সহায় কৰা, যাৰ জৰিয়তে সম্প্ৰদায়সমূহে নিজৰ বাবে আলোচনা কৰিব পাৰে। সেই প্ৰতিশ্ৰুতি DEHATৰ প্ৰতিষ্ঠানিক উত্তৰাধিকাৰৰ অংশ হৈয়েই আছে।
চাৰিটা জিলাৰ মানুহ আৰু তৃণমূল সম্প্ৰদায়েহে সিদ্ধান্ত লয়।
গভৰ্নিং ব’ৰ্ড আৰু উপদেষ্টা সমিতি সমূহে সহায় কৰে। সাতজন ব’ৰ্ড সদস্য আৰু নজন উপদেষ্টাৰ নাম আৰু তেওঁলোকৰ অৱদান ইয়াত সম্পূৰ্ণৰূপে উল্লেখ কৰা হৈছে।
দেহাতৰ আৰম্ভণি হৈছিল এটা যুৱ গোট হিচাপে আৰু আজিও ই যুৱক-যুৱতী আৰু মহিলাৰ নেতৃত্বাধীন এটা সংস্থা - গভৰ্নিং ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ আৰু সম্পাদক দুয়োগৰাকীয়েই মহিলা।
চাৰিটা প্ৰধান প্ৰতিষ্ঠানিক পৰিসংখ্যা, আৰু বাকীবোৰ ক'ত পাব।
উদ্ধাৰ কৰা শিশু, বন্ধ কৰা বাল্যবিবাহ, বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰোৱা কিশোৰী আৰু জৈৱিক কৃষি গ্ৰহণ কৰা কৃষকৰ সংখ্যা সংশ্লিষ্ট কাৰ্যসূচী পৃষ্ঠাত সেই পদ্ধতিৰ কাষতে আছে যিয়ে ইয়াক সম্ভৱ কৰি তুলিলে। নিৰীক্ষিত হিচাপ, পৰিচালনা ব্যৱস্থা আৰু পঞ্জীয়নৰ পূৰ্বৰ বছৰবোৰ স্বচ্ছতা বিভাগত আছে।
এই চাইটে পৃষ্ঠাসমূহ কাম কৰি ৰাখিবলৈ, কোনবোৰ পৃষ্ঠা পঢ়া হয় বুজিবলৈ আৰু আমি প্ৰকাশ কৰা বস্তুবোৰ উন্নত কৰিবলৈ কুকীজ আৰু অনুৰূপ প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰে। কিছুমান অতি প্ৰয়োজনীয়। আপুনি সকলো গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, কেৱল প্ৰয়োজনীয়বোৰ ৰাখিব পাৰে, বা শ্ৰেণী অনুসৰি শ্ৰেণী বাছনি কৰিব পাৰে, আৰু ফুটাৰত কুকি ছেটিংছৰ পৰা যিকোনো সময়তে আপোনাৰ মন সলনি কৰিব পাৰে।
নীতি আৰু সুৰক্ষা ব্যৱস্থা
